dobry psycholog warszawa psychoterapia warszawa terapia małżeńska warszawa dobry psycholog warszawa dobry psycholog warszawa gabinet psychologiczny warszawa psycholog online dobry psycholog warszawa

opis

Szukasz dobrego psychologa w Warszawie?
Pracownia Pomocy Psychologicznej SALAMANDRA zaprasza osoby poszukujące profesjonalnej pomocy psychologicznej dla siebie i swoich bliskich, doświadczające trudności w sferze osobistej i emocjonalnej, a także w obszarze relacji interpersonalnych. Z profesjonalnej pomocy psychologicznej warto skorzystać, jeśli przeżywasz trudne emocje i nie radzisz sobie z nimi, doświadczasz wahań nastroju, chcesz lepiej zrozumieć siebie i poznać źródło swoich trudności, krępuje Cię brak asertywności lub nieśmiałość, dokucza Ci stres i nadmierne napięcie, masz trudność w zbudowaniu satysfakcjonujących relacji z innymi, odczuwasz samotność, w kontaktach z bliskimi osobami pojawiły się konflikty, oddalenie się lub nieporozumienia. Psycholog będzie pomocny również wtedy, gdy znajdujesz się na życiowym zakręcie i przeżywasz kryzys, nie wiesz jak podjąć ważną decyzję, przeżywasz żałobę po stracie bliskiej osoby, a także jeśli Ty albo bliska Ci osoba borykacie się z problemem uzależnienia lub współuzależnienia.
Zapraszam!

czwartek, 22 czerwca 2017

Prawo do bycia sobą możesz dać sobie tylko sam



Dopóki odpowiedzi na to najważniejsze pytanie szukasz u innych, nie dowiesz się kim jesteś. Dowiesz się jedynie, jak inni cię postrzegają. To ich opinie na twój temat, może prawdziwe, może nie, często sprzeczne. Przecież każdy postrzega cię ze swojego punktu widzenia, więc może cię widzieć i oceniać nieco inaczej. Jeśli będziesz uzależniać swoje poczucie wartości i opinię na swój własny temat od zdania innych, staniesz się od nich zależny, staniesz się ich niewolnikiem. Zaczniesz usilnie zabiegać o zewnętrzną akceptację i uznanie, nie zastanawiając się, czego tak naprawdę chcesz i co jest dla ciebie dobre. Będziesz robić tylko to, co podoba się innym. Będziesz jak chorągiewka kierowana cudzym wiatrem...

Zamiast tego, zadaj sobie pytanie, co jest dobre i ważne dla CIEBIE. Jak TY chcesz żyć. Jakimi wartościami się kierować. Jak realizować swoje potrzeby i marzenia. I jakie one są :)

Dobry psycholog Warszawa podpowiada, jak szukać siebie

Dobry psycholog Warszawa zachęca, aby odpowiedzi poszukać w sobie. Zabierz innym prawo do mówienia ci, kim jesteś i jak masz żyć. Nie chodzi jednak o to, aby zupełnie nie uwzględniać tego, co inni sądzą na twój temat, być absolutnie betonowym. Być może ktoś patrzący z zewnątrz ma ciekawe i ważne spostrzeżenia, nad którymi warto się zastanowić, być może widzi coś, czego ty nie zauważasz. Rzecz w tym, aby się nad tym zastanowić, a nie ślepo podążać za cudzymi oczekiwaniami.
przeczytaj cały artykuł ->

poniedziałek, 19 czerwca 2017

Porada na poniedziałek - zauważaj pozytywne emocje



Jak sobie umilić dzień? Jak sprawić, że tydzień, rok, miesiąc będzie przyjemniejszy? Jak przeżyć życie z radością? Prostą receptę znajdziecie w słowach profesor Ewy Trzebińskiej.

Dobry psycholog Warszawa o pozytywnych emocjach

Wykonanie jest oczywiście nieco trudniejsze niż rada (ale jak najbardziej możliwe!), bo od dzieciństwa jesteśmy przyzwyczajani raczej do dostrzegania, czy wręcz wyolbrzymiania negatywów niż beztroskiego cieszenia się drobnymi radościami. To trochę tak, jakby postrzegać świat przez rodzaj filtru, dopuszczającego jedynie/głównie to, co złe czy nieprzyjemne.

Zmianę osiagniemy, jeśli zmienimy kolor tego filtru i spojrzymy na świat przez nieco bardziej różowe okulary. I bynajmniej nie chodzi tu o pozytywne myślenie, rozumiane jako zaprzeczanie smutków czy złości. Chodzi o nauczenie się dostrzegania nawet małych radości. Jak wiele innych umiejętności, to po prostu kwestia treningu - można się tego nauczyć.

Bardzo pomocne jest ćwiczenie, które za swoją superwizorką nazywam "dzienniczkiem dobry rzeczy".

Można je robić na 2 sposoby:
  • jako podsumowanie dnia
  • na bieżąco

Jako podsumowanie dnia: codziennie wieczorem usiądź, wróć myślami do wydarzeń całego dnia i przypomnij sobie wszystkie miłe chwile, które cię dziś spotkały. Wszystkie, nawet najdrobniejsze. Rano ucieszyło cię słońce, które pojawiło się za oknem po dniach niepogody. Pani w kiosku miło uśmiechnęła się do ciebie. Szef pochwalił cię za sposób realizacji zadania. Zdałeś ważny egzamin. Zjadłeś coś pysznego. Na skrzyżowaniu kierowca wpuścił cię na pas. Wyjątkowo przystojna osoba obejrzała się za tobą na ulicy. Ktoś pamiętał o twojej prośbie sprzed tygodnia. Ukochana osoba cię pocałowała. Udało się załatwić sprawę w urzędzie. Byłeś na długim spacerze z psem. Odpocząłeś podczas popołudniowej drzemki. Obejrzałeś świetny film. Wieczorem zza okna słychać było śpiew słowika... I tak dalej. Znajdź własne przykłady. Najlepiej jak najwięcej! Jeśli uważasz, że jest ich za mało, stwarzaj je: wybierz się na przechadzkę do lasu, zadzwoń do przyjaciółki, posłuchaj ulubionej muzyki. Wypisz te wszystkie rzeczy na kartce, czy w telefonicznej notatce. Z datą. To twoje podsumowanie: taki był twój dzisiejszy dzień.

Na bieżąco: zwykle masz przy sobie smartfon lub telefon? Albo notes? Wykorzystaj je w tym ćwiczeniu. Za każdym razem, kiedy zdarzy ci się coś miłego, jakaś przyjemność, zapisz ją. Od razu. To nie zajmuje wiele czasu. Ile trwa napisanie: nie czekałem na tramwaj, przyjechał od razu albo: udało się kupić ulubiony lunch albo: miła rozmowa z koleżanką? Kilkanaście sekund, prawda? I tak korzystasz ze swojego telefonu bardzo często - użyj go do tego ćwiczenia! Wieczorem zajrzyj do notatki i przekonaj się, ile miłych rzeczy cię dziś spotkało.

Widzisz, ile przyjemnych chwil zdarza się każdego dnia? Nawet, jeśli mają miejsce również nieprzyjemności, to nie są jedynym, co cię spotyka. Naucz się dostrzegać te pozytywy. Staraj się przypomnieć i zobaczyć ich jak najwięcej.

Zadawaj sobie pytane: Co jeszcze dobrego mnie dziś spotkało? 

Bardzo ważna jest systematyczność, zwłaszcza na początku, kiedy jeszcze się uczysz zauważać dobre rzeczy. Niech to ćwiczenie  stanie się twoim nawykiem. Pamiętaj, że ćwiczenie czyni mistrza!

Osobom uczęszczającym do mnie na psychoterapię do mojego gabinetu psychologicznego w Warszawie zalecam raczej wersję na bieżąco. Dlaczego? Bo jeśli nie masz zwyczaju dostrzegać pozytywów, będziesz mieć wieczorem trudność, aby je sobie przypomnieć - zadziała stary nawyk. A jeśli będziesz zapisywać je od razu, nic nie trzeba będzie sobie przypominać i nie da się zaprzeczyć, że się zdarzyły :)

Nawet podczas ponurego dnia zdarza się choćby jedna dobra rzecz. A zwykle więcej. Zauważaj je, a nawet wyolbrzymiaj. Nic się się stanie, jeśli dla odmiany przesadzisz w tę stronę ;)

ps. A o co chodzi z tą kapitalizacją? Kapitalizacja to pojęcie zaczerpnięte z ekonomii, ale można je potraktować jako przydatną metaforę w naszym przykładzie. Kapitalizacja polega na dopisywaniu narosłych odsetek do zgromadzonego kapitału. Tym właśnie jest zauważenie i podsumowanie dobrych rzeczy, które wydarzyły się danego dnia. To one są twoimi odsetkami. Okres, po jakim odsetki są dopisywane do kapitału, jest nazywany okresem kapitalizacji. Ostateczny zysk z kapitału (na przykład z lokaty lub konta oszczędnościowego, a w naszym przykładzie z danego dnia) jest uzależniony od dwóch czynników: oprocentowania (którym nie będziemy się tutaj zajmować) i częstotliwości dopisywania odsetek, czyli właśnie od kapitalizacji. Dobry psycholog Warszawa radzi: Im częściej będziesz kapitalizować swoje emocjonalne odsetki, tym większy emocjonalny zysk odniesiesz. Dlatego korzystniejsza jest wersja na bieżąco.
przeczytaj cały artykuł ->

poniedziałek, 12 czerwca 2017

Porada na poniedziałek - a gdyby tak...



Perfekcjonizm i obawa przed popełnieniem nawet najdrobniejszego błędu to prawdopodobnie jedna z najczęstszych przyczyn, dla których ludzie rezygnują z podjęcia działania. Paraliżuje ich myśl: a co będzie, jeśli popełnię błąd? W efekcie stoją w miejscu, bojąc się zrobić nawet mały krok i nie realizując swoich marzeń.

A gdyby tak zamiast tego zadać sobie inne pytanie? A co będzie, jeśli mi się uda?

Dobry psycholog Warszawa - na czym polega największy błąd?

Z ciepłym poniedziałkowym pozdrowieniem dobry psycholog Warszawa poleca więcej postów na ten temat. Znajdziesz je, klikając etykietę lęk ->
przeczytaj cały artykuł ->

piątek, 9 czerwca 2017

Niedostępność Pracowni SALAMANDRA w internecie



UWAGA, UWAGA!
Pracownia Pomocy Psychologicznej SALAMANDRA będzie niedostępna w internecie od 29.05 maja do 7 czerwca 2017 (mam jednak nadzieję, że krócej).

W tym czasie nie będę miała możliwości, aby odbierać korespondencję na facebookowym profilu gabinetu, a także odpowiadać na wiadomości e-mail czy komentarze, więc w razie potrzeby (np. odwołanie lub umówienie wizyty) proszę o kontakt telefoniczny/sms-owy.

Wszystkie potrzebne namiary są podane w zakładce KONTAKT
przeczytaj cały artykuł ->

niedziela, 4 czerwca 2017

Decyzja = działanie



Podjęcie decyzji oznacza podjęcie działania. Jeśli nie podejmujesz działania, tak naprawdę została jedynie wygłoszona deklaracja. A to nie to samo co, decyzja ;)

Różnica jest bardzo prosta. Zobacz: podejmujesz decyzję, że jedziesz na wycieczkę (do Krakowa, do Zamościa, do Włoch, w góry, do ulubionego lasu czy też w dowolne inne miejsce). Co się dzieje potem? Podejmujesz konkretne, realne działanie: sprawdzasz połączenia, trasę, kupujesz bilet, pakujesz torbę albo plecak. Wsiadasz w samochód/pociąg/ autobus i jedziesz. To jest decyzja.

"Jadę na wycieczkę" brzmi inaczej niż "Pojechałbym/Pojechałabym na wycieczkę", prawda? W tym pierwszym zdaniu wręcz słychać decyzję, słychać zdecydowanie (od słowa decyzja?) - wynika z niego podjęcie działania. Drugie jest życzeniowe, marzeniowe.

Tak samo jest w znacznie poważniejszych niż wycieczka sprawach. Rzuciłbym palenie, zacząłbym ćwiczyć, napisałabym zaległy artykuł czy pracę zaliczeniową itp. Zwykle nic z takich deklaracji nie wynika.

Dobry psycholog Warszawa o decyzji i działaniu

Dobry psycholog Warszawa zachęca do refleksji nad związkiem decyzji z działaniem. Czy zawsze ten związek jest tak jednoznaczny? Czy czasem nie może być tak, że podjęta decyzja musi nieco poczekać? Że decydujemy się na swoiste moratorium*, czyli zawieszenie, tymczasowe wstrzymanie się od działania? Kiedy świadome moratorium staje się odwlekaniem i udawaniem, że niby coś się zmieniło, a tak naprawdę służy podtrzymaniu obecnego stanu?

* Moratorium (łac. moratorius, zwlekający) - zawieszenie, tymczasowe wstrzymanie. Pojęcie stosowane najczęściej w znaczeniu prawniczym: zawieszenie obowiązku świadczeń płatności, np. odsetek kredytu, zmiana formy zapłaty lub terminu. Uzgodnione prawnie na czas określony z powodu wyjątkowych okoliczności (źródło: Wikipedia).
przeczytaj cały artykuł ->

sobota, 27 maja 2017

Kogo zmienia żal, złość i uraza?



"Pielęgnując" w sobie złość lub żal nie zmieniasz niczego w życiu osób, do których je odczuwasz. To, że będziesz przechowywać w sobie te uczucia w żaden sposób na wpłynie ani na ich samopoczucie ani tym bardziej na ich sytuację. Ale  pewnością wpłynie na twoje samopoczucie. Chowając urazy, podsycając w sobie zazdrość czy też złość stajesz się inną osobą - przesyconą negatywnymi emocjami, nieustannie rozżaloną i rozdrażnioną. Na pewno chcesz je tak pieczołowicie hodować?

Na pewno chcesz, aby twoja codzienność wyglądała w taki sposób?

Dobry psycholog Warszawa zachęca do refleksji nad złością

Chcesz dowiedzieć się więcej na ten temat? Dobry psycholog Warszawa poleca:
Jak nie chować uraz? ->
O wyrównywaniu rachunków ->
Przebaczenie to prezent dla przebaczającego ->
przeczytaj cały artykuł ->

poniedziałek, 22 maja 2017

Chcesz szukać czy znajdować?



Koncentrując się wyłącznie na celu, który chcesz osiągnąć, zamykasz się na wszystko inne i nie zauważasz niczego po drodze. To niby drobna różnica, ale takie podejście powoduje, że w efekcie nieustannie szukasz, szukasz i szukasz, nie otwierając się na to, co być może już znalazłeś.

Dobry psycholog Warszawa o szukaniu i znajdowaniu


Jeśli zainteresował cię ten post, dobry psycholog Warszawa poleca również:
Cena pośpiechu ->
Porada na poniedziałek - ciesz się drobiazgami i żyj bieżącą chwilą ->
Nie ma drogi do szczęścia ->
przeczytaj cały artykuł ->

niedziela, 14 maja 2017

Źródło prawdziwej siły



Źródło prawdziwej siły znajduje się w twoim wnętrzu. Nie znajdziesz jej na zewnątrz. Nie zapewnią ci jej żadne przedmioty, które spróbujesz gromadzić w złudnej nadziei, że mogą stać się jej namiastką. Jeśli będziesz wypatrywać jej na zewnątrz, w atrybutach bogactwa czy wyrazach uznania pochodzących od innych ludzi, będziesz od nich zależny, a twoje poczucie wartości stanie się chwiejne, uzależnione od opinii innych i przedmiotów, które posiadasz. Pomyśl, co się stanie, gdy stracisz gadżety lub zostaniesz źle oceniony? Dlatego nie upatruj tam swojej siły.

Pamiętaj, że nie może ci dać jej żaden człowiek, poza tobą samym. To oznacza, że nie musisz nikogo pytać o pozwolenie, aby ze swojej mocy korzystać. Jest twoja. Tylko ty możesz zdecydować, że chcesz ją w sobie odkryć i po nią sięgnąć.

Dobry psycholog Warszawa radzi - zajrzyj do swojego wnętrza

Jej źródłem jest twoja miłość i szacunek do samego siebie. To one budują prawdziwie trwałe poczucie wartości i samoocenę, która jest stabilną opoką. Jej źródłem są twoje atuty, mocne strony (ale i słabości!), a także twoje doświadczenie i wszystko, czego się w życiu nauczyłeś. Tego nikt ci nie odbierze. Zawsze masz to przy sobie, gdziekolwiek się znajdujesz i dokądkolwiek się udasz.

Kiedy odkrywasz swoją silę podczas psychoterapii, pamiętaj, że ona nie znika, kiedy wychodzisz z gabinetu. Nie jest zależna od pogody, miejsca, w którym jesteś oraz tego, co sądzą inni, a nawet od twojego aktualnego samopoczucia (to jedno z najcenniejszych odkryć, jakich możesz dokonać na swój temat!).

Wystarczy, że zajrzysz w głąb siebie. I tego ci życzy dobry psycholog Warszawa :)
przeczytaj cały artykuł ->

wtorek, 9 maja 2017

Przebaczenie to prezent dla przebaczającego



Wybaczenie nie jest równoznaczne ze zgodą na to, aby ktoś robił nam krzywdę. Nie oznacza też zapomnienia i nie musi się wiązać z wyciąganiem ręki do zgody. Wybaczenie jest raczej zaopiekowaniem się sobą, emocjonalnym uwolnieniem się od tego, co nam zrobiono.

Dobry psycholog Warszawa o przebaczeniu i wolności

To trochę tak, jakby powiedzieć szczerze, stanowczo i mocno: DOŚĆ. Nie mam ochoty więcej tej krzywdy doświadczać - i co więcej! - nie mam też zamiaru więcej o niej rozmyślać i rozpamiętywać. Rozdrapywanie dawnych ran tylko powiększa ból.

Wybaczyć to powiedzieć i poczuć: wybaczam ci, bo to będzie DLA MNIE lepsze. Wybaczenie w takim rozumieniu nie jest więc aktem dotyczącym relacji ze sprawcą krzywdy, bo to nie o sprawcę tak naprawdę w nim chodzi. Stanowi emocjonalne wyjście z niedobrej relacji, jej zakończenie. Wybaczyć oznacza uwolnić się od danych cierpień. Wybaczenie to prezent dla samego siebie.

Nie ma nic wspólnego z osobą, która krzywdę uczyniła. Wybaczyć to zostawić tę osobę sam na sam z jej uczynkami, aby żyła ze świadomością krzywd, jakie wyrządziła. Niech sobie z nimi radzi lub nie radzi. Coś z nimi robi lub nie robi. To nieistotne. To jej sprawa. To przecież jej bagaż, niesienie go nie należy do ciebie!

To ty decydujesz, kiedy powiesz sobie owo DOŚĆ: zostawiam te cierpienia temu, do kogo należą. Nie chcę tego nieść dalej. Jestem gotowy/gotowa wybaczyć, aby pójść dalej.

Dobry psycholog Warszawa zachęca do refleksji na wybaczeniem, gotowością do niego i tym, co tak naprawdę oznacza.
przeczytaj cały artykuł ->

środa, 12 kwietnia 2017

Przeszłość czyni nas tym, kim jesteśmy



Wiele osób chciałoby wymazać ze swojej przeszłości niektóre wydarzenia, czy wręcz całe okresy - te, które wiążą się z trudnymi, bolesnymi wspomnieniami. Wymazać, zapomnieć, w magiczny sposób sprawić, aby się nigdy nie wydarzyły. Macie takie wydarzenia, o których wolelibyście zapomnieć? Wolelibyście, aby nigdy się nie wydarzyły?

Psycholog Warszawa zachęca do zaakceptowania swojej przeszłości

Na szczęście (?) jest to niemożliwe. Nie ma takich czarów, które zmontowałyby z naszej przeszłości inny scenariusz. Przeszłość już się zdarzyła, była taka jaka była i nie mamy na nią wpływu. Owszem, podczas psychoterapii można pracować nad zmianą postrzegania swojej przeszłości, zmianą jej przeżywania. Ale żadna terapia nie polega na zapominaniu, bo mechanizm wyparcia na dłuższą metę może się okazać zbyt wyczerpujący, wymagający zbyt wiele energii. Terapia polega raczej na innym rozłożeniu akcentów, innym spojrzeniu na to, co było ważne i nas ukształtowało.

Bo przeszłość jest tym, co nas kształtuje. Możemy patrzeć na nią jak na obciążenie, ogon, który się za nami ciągnie i spowalnia w rozwoju, stanowiąc przeszkodę w realizacji swoich marzeń. A można też spojrzeć na nią jak na skarb, szkatułkę z wydarzeniami złymi i dobrymi, a także takimi, które trudno jednoznacznie ocenić (tak bywa wbrew pozorom dość często, a na dodatek ta ocena zmienia się na różnych etapach życia). Stamtąd biorą się nasze umiejętności, zdolność radzenia sobie z życiowymi sztormami i doświadczenie w pokonywaniu przeszkód.

Przeszłość to coś, co czyni nas unikalnymi jednostkami, z absolutnie indywidualną historią. Gdyby powyjmować z niej to, co nie pasuje, to co postrzegamy dziś jako trudne chwile, mogłoby się okazać, że pozbywamy się czegoś tak naprawdę cennego. Czegoś, co uczyniło nas takimi, jak jesteśmy. Warto sobie powiedzieć: to też ja! Gdyby nie spotkały mnie te wszystkie sytuacje, byłbym dziś innym człowiekiem. Lepszym? Gorszym? Nie wiadomo, ale na pewno innym.

Dlatego dobry psycholog Warszawa zachęca raczej do zaakceptowania swojej przeszłości, pogodzenia się z nią, bo może ona stanowić ważne źródło siły.

przeczytaj cały artykuł ->

niedziela, 9 kwietnia 2017

Wolność wyboru - pomiędzy bodźcem a reakcją



Kiedy mowa o odpowiedzialności za swoje zachowanie oraz decyzje, warto zadać sobie pytanie, gdzie jest przestrzeń, w której ta odpowiedzialność się dzieje. Victor Frankl, jeden z najważniejszych przedstawicieli podejścia egzystencjalnego w psychologii proponuje najprostszą odpowiedź.

Psycholog Warszawa zachęca do dokonywania wyborów w zgodzie ze sobą

Nasza wolność, a więc i odpowiedzialność dokonuje się w przestrzeni pomiędzy bodźcem (tutaj rozumianym jako sytuacja, zdarzenie), a naszą na nią reakcją. O ile bowiem możemy nie mieć wpływu na okoliczności, które nas spotykają, czyli owe bodźce, to mamy wpływ na to, jak na nie odpowiemy, jak na nie zareagujemy. To jest miejsce na wybory i decyzje.  To jest miejsce na wolność. Kiedy nie wiadomo, jak zareagować, warto dać sobie czas na przemyślenie decyzji i swojej odpowiedzi. Niech to będzie choćby czas potrzebny do policzenia w myślach do dziesięciu.

Dobry psycholog Warszawa zachęca do korzystania ze swojej wolności, czyli dokonywania wyborów w zgodzie ze sobą.
przeczytaj cały artykuł ->

poniedziałek, 13 marca 2017

Porada na poniedziałek - najskuteczniejszy sposób, żeby zacząć



Jeżeli wierzysz, że istnieje jakiś magiczny sposób, aby wreszcie zacząć to, co planujesz zacząć, to cię rozczaruję. Nie ma żadnych tajemniczych sposobów i magicznych metod znanych jedynie nielicznym.

Owszem, możesz czynić przygotowania, na przykład czytając podręczniki, mające pomóc radzić sobie z prokrastynacją *, znaleźć wewnętrzną czy zewnętrzną motywację lub inaczej umiejscowić swoje poczucie kontroli. Możesz medytować, kontemplować i zbierać siły przed rozpoczęciem działania. To wszystko na pewno nie zaszkodzi, a niekiedy może rzeczywiście będzie pomocne. Ale...

Dobry psycholog Warszawa poleca najskuteczniejszy sposób, aby zacząć

Ale i tak, aby zacząć, trzeba będzie PO PROSTU zacząć. Od przygotowań przejść do działania bez dalszego odkładania, przekładania, zwlekania czy opóźniania. Jeśli rzeczywiście zamierzasz zacząć, a nie tylko bez końca o tym opowiadać ;)

Dotyczy to treningu, szukania pracy, rzucania palenia, zmiany niechcianych nawyków, pisania pracy zaliczeniowej i jakiejkolwiek innych zmian. Również tych życiowych. To jedyna magia, która działa.

Dobry psycholog Warszawa zachęca do tego, aby w końcu zacząć. Dziś. Poniedziałek jest dobrym dniem do zaczynania :)


* prokrastynacja - tendencja do odwlekania, opóźniania lub przekładania czegoś na później, ujawniająca się w różnych dziedzinach życia. Jest to dobrowolne zwlekanie z realizacją zamierzonych działań, pomimo świadomości, że opóźnienie może pogorszyć sytuację. Mechanizm prokrastynacji polega na początkowej poprawa samopoczucia na skutek odłożenia wykonania czynności na później - pojawiają się radość oraz ulga, że nie trzeba działać natychmiast, a na dodatek można zaangażować się w bardziej przyjemne zadania. (za Wikipedią)
przeczytaj cały artykuł ->

sobota, 11 marca 2017

Iluzja jednostronności versus równowaga dobrego i złego



Wielu z moich pacjentów, z którymi mam okazję rozmawiać w swoim gabinecie psychologicznym tęskni za jednoznacznością, stanem w którym wszystko jest oczywiste i proste. Wierzą, że wewnętrzny spokój można osiągnąć likwidując sprzeczności i usuwając z życia to, co trudne i niewygodne. Ulegają kuszącej iluzji, że kiedy uda się usunąć smutek, ich życie wreszcie nabierze... no właśnie... życia.


Dobry psycholog Warszawa o równowadze

Nie chcą przeżywać smutku, lęku, tęsknoty, żalu i innych tak zwanych miękkich emocji bo uznają je za słabość. A słabość, wiadomo, to przecież coś niedobrego, należy ją z życia wyrugować. Podejmują w tym celu różne działania, począwszy od łykania tabletek mających poprawić ich nastrój, nawet w sytuacjach, gdy nie jest to konieczne, a skończywszy na uciekaniu się do mechanizmów obronnych wyparcia i tłumienia.

Niestety, najczęściej osiągają efekt przeciwny do zamierzonego. Życie wcale nie nabiera barw po amputacji ze swojego przeżywania jednego z biegunów emocjonalnych. Stłumienie smutku wcale nie zwiększa poziomu radości, a wyparcie lęku wcale nie przynosi bezpieczeństwa. Zmniejszy się jedynie zakres przeżywania i okaże się, że mityczna kraina, w której wszystko jest proste i jednoznaczne, jest jałowa.

Prawdziwy spokój można osiągnąć akceptując oba bieguny, bez konieczności uzgadniania ich na siłę, pozwalając sobie odczuwać całe spektrum emocji. Tak jak istnieje dzień, tak też jest i noc, ciepło i zimno, radość i smutek, słabość i siła. Dopiero razem stworzą całość, pozwalając osiągnąć równowagę i żyć pełnią życia. I żeby było jasne: to nie jest zachęta do zwiększania ilości smutku w swoim życiu. To jest zachęta do zaakceptowania go, gdy już się przydarzy.
.
Dobry psycholog Warszawa zachęca, aby zajrzeć również tutaj:
Dojrzałość emocjonalna - o dobrodziejstwie sprzeczności ->
przeczytaj cały artykuł ->

środa, 8 marca 2017

Prawa kobiet są prawami człowieka - pamiętaj o tym nie tylko w Dniu Kobiet



Droga kobieto, z okazji Twojego święta życzę Ci, abyś pamiętała o swoich prawach. A przede wszystkim o tym, że masz prawo z nich do korzystania. Dziś, jutro i zawsze. Nie musisz się z tego nikomu tłumaczyć, nie musisz się z tego usprawiedliwiać i nie musisz się czuć z tego powodu winna. Ciesz się nimi. Korzystaj. I pamiętaj, że jesteś człowiekiem. Traktuj siebie jak człowieka. Traktuj siebie, jak swoją najlepszą przyjaciółkę. Wierniejszej nie będziesz miała - tylko ty będziesz ze sobą od samego początku do samego końca ;)

Dobry psycholog Warszawa o prawach człowieka


Pamiętaj, że Twoje prawa mają charakter:
  • powszechny - co oznacza, że obowiązują na całym świecie i przysługują każdemu człowiekowi, a więc i Tobie.
  • przyrodzony - przysługują każdemu od chwili urodzenia. Masz je od zawsze i na zawsze.
  • niezbywalny - nie można się ich zrzec. Nawet jesli ich nie chcesz i tak je posiadasz. 
  • nienaruszalny - istnieją niezależnie od władzy i nie mogą być przez nią dowolnie regulowane. Nieważne, kto akurat rządzi, nieważne jaka partia polityczna jest u władzy i jakie poglądy są akurat jedynie słuszne lub modne. Twoje prawa są od nich niezależne. 
  • naturalny - obowiązują niezależnie od ich potwierdzenia przez władzę państwową. Nie musisz czekać, aż dostaniesz oficjalne potwierdzenie, że masz prawo do swoich praw. Masz je i już. 
  • niepodzielny - wszystkie stanowią integralną i współzależną całość.

Pamiętaj, że prawo (a więc wolność) jednego człowieka kończy się tam, gdzie zaczyna się prawo (czyli wolność) innego człowieka. Nikt nie ma prawa naruszać Twoich granic i Twoich praw, o ile mu na to nie pozwolisz.

Powinnaś wiedzieć, że Międzynarodowa encyklopedia prawa publicznego podaje, że prawami człowieka (a więc Twoimi) są te wolności, środki ochrony oraz świadczenia, których respektowania wszyscy ludzie ( a więc i Ty) powinni móc domagać się od społeczeństwa, w którym żyją.


Dzień Kobiet to dokonała okazja, aby przypomnieć Powszechną Deklarację Praw Człowieka, przyjętą i proklamowaną przez Zgromadzenia Ogólnego ONZ w dniu 10 grudnia 1948 roku. Przetłumaczona na większość języków świata Powszechna Deklaracja Praw Człowieka zbiera oraz porządkuje osiągnięcia i postulaty człowieka, który od wielu setek lat toczy nie skończoną jeszcze walkę o swoją wolność i swoją godność. Przeczytaj ją, abyś wiedziała, jakie masz prawa i pamiętała, że przysługują Ci z samego faktu, że jesteś człowiekiem. Są Twoje.


Powszechna Deklaracja Praw Człowieka

ZWAŻYWSZY, że uznanie przyrodzonej godności oraz równych i niezbywalnych praw wszystkich członków wspólnoty ludzkiej jest podstawą wolności, sprawiedliwości i pokoju świata,

ZWAŻYWSZY, że nieposzanowanie i nieprzestrzeganie praw człowieka doprowadziło do aktów barbarzyństwa, które wstrząsnęły sumieniem ludzkości, i że ogłoszono uroczyście jako najwznioślejszy cel ludzkości dążenie do zbudowania takiego świata, w którym ludzie korzystać będą z wolności słowa i przekonań oraz z wolności od strachu i nędzy,

ZWAŻYWSZY, że konieczne jest zawarowanie praw człowieka przepisami prawa, aby nie musiał - doprowadzony do ostateczności - uciekać się do buntu przeciw tyranii i uciskowi,

ZWAŻYWSZY, że konieczne jest popieranie rozwoju przyjaznych stosunków między narodami,

ZWAŻYWSZY, że Narody Zjednoczone przywróciły swą wiarę w podstawowe prawa człowieka, godność i wartość jednostki oraz w równouprawnienie mężczyzn i kobiet, oraz wyraziły swe zdecydowanie popierania postępu społecznego i poprawy warunków życia w większej wolności,

ZWAŻYWSZY, że Państwa Członkowskie podjęły się we współpracy z Organizacją Narodów Zjednoczonych zapewnić powszechne poszanowanie i przestrzeganie praw człowieka i podstawowych wolności,

ZWAŻYWSZY, że jednakowe rozumienie tych praw i wolności ma olbrzymie znaczenie dla ich pełnej realizacji,

PRZETO ZGROMADZENIE OGÓLNE ogłasza uroczyście niniejszą Powszechną Deklarację Praw Człowieka jako wspólny najwyższy cel wszystkich ludów i wszystkich narodów, aby wszyscy ludzie i wszystkie organy społeczeństwa mając stale w pamięci niniejszą Deklarację - dążyły w drodze nauczania i wychowywania do rozwijania poszanowania tych praw i wolności i aby zapewniły za pomocą postępowych środków o zasięgu krajowym i międzynarodowym powszechne i skuteczne uznanie i stosowanie tej Deklaracji zarówno wśród Państw Członkowskich, jak i wśród narodów zamieszkujących obszary podległe ich władzy.

Artykuł 1
Wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi pod względem swej godności i swych praw. Są oni obdarzeni rozumem i sumieniem i powinni postępować wobec innych w duchu braterstwa.

Artykuł 2
Każdy człowiek posiada wszystkie prawa i wolności zawarte w niniejszej Deklaracji bez względu na jakiekolwiek różnice rasy, koloru, płci, języka, wyznania, poglądów politycznych i innych, narodowości, pochodzenia społecznego, majątku, urodzenia lub jakiegokolwiek innego stanu.
Nie wolno ponadto czynić żadnej różnicy w zależności od sytuacji politycznej, prawnej lub międzynarodowej kraju lub obszaru, do którego dana osoba przynależy, bez względu na to, czy dany kraj lub obszar jest niepodległy, czy też podlega systemowi powiernictwa, nie rządzi się samodzielnie lub jest w jakikolwiek sposób ograniczony w swej niepodległości.

Artykuł 3
Każdy człowiek ma prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa swej osoby.

Artykuł 4
Nie wolno nikogo czynić niewolnikiem ani nakładać na nikogo służebności; niewolnictwo i handel niewolnikami są zakazane we wszystkich swych postaciach.

Artykuł 5
Nie wolno nikogo torturować ani karać lub traktować w sposób okrutny, nieludzki lub poniżający.

Artykuł 6
Każdy człowiek ma prawo do uznawania wszędzie jego osobowości prawnej.

Artykuł 7
Wszyscy są równi wobec prawa i mają prawo, bez jakiejkolwiek różnicy, do jednakowej ochrony prawnej. Wszyscy mają prawo do jednakowej ochrony przed jakąkolwiek dyskryminacją, będącą pogwałceniem niniejszej Deklaracji, i przed jakimkolwiek narażeniem na taką dyskryminację.

Artykuł 8
Każdy człowiek ma prawo do skutecznego odwoływania się do kompetentnych sądów krajowych przeciw czynom stanowiącym pogwałcenie podstawowych praw przyznanych mu przez konstytucję lub przez prawo.

Artykuł 9
Nikogo nie wolno samowolnie aresztować, zatrzymać lub wygnać z kraju.

Artykuł 10
Każdy człowiek ma na warunkach całkowitej równości prawo, aby przy rozstrzyganiu o jego prawach i zobowiązaniach lub o zasadności wysuwanego przeciw niemu oskarżenia o popełnienie przestępstwa być słuchanym sprawiedliwie i publicznie przez niezależny i bezstronny sąd.

Artykuł 11
Każdy człowiek oskarżony o popełnienie przestępstwa ma prawo, aby uznawano go za niewinnego dopóty, dopóki nie udowodni mu się winy zgodnie z prawem podczas publicznego procesu, w którym zapewniono mu wszystkie konieczne środki obrony.
Nikt nie może być skazany za przestępstwo z powodu działania lub zaniechania nie stanowiącego w chwili jego dokonania przestępstwa według prawa krajowego lub międzynarodowego. Nie wolno także wymierzać kary wyższej niż ta, która była przewidziana w chwili popełnienia przestępstwa.

Artykuł 12
Nie wolno ingerować samowolnie w czyjekolwiek życie prywatne, rodzinne, domowe, ani w jego korespondencję, ani też uwłaczać jego honorowi lub dobremu imieniu. Każdy człowiek ma prawo do ochrony prawnej przeciwko takiej ingerencji lub uwłaczaniu.

Artykuł 13
Każdy człowiek ma prawo swobodnego poruszania się i wyboru miejsca zamieszkania w granicach każdego Państwa. Każdy człowiek ma prawo opuścić jakikolwiek kraj, włączając w to swój własny, i powrócić do swego kraju.

Artykuł 14
Każdy człowiek ma prawo ubiegać się o azyl i korzystać z niego w innym kraju w razie prześladowania. Nie można powoływać się na to prawo w przypadku ścigania wszczętego rzeczywiście z powodu popełnienia przestępstwa pospolitego lub czynu sprzecznego z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Artykuł 15
Każdy człowiek ma prawo do posiadania obywatelstwa. Nie wolno nikogo pozbawiać samowolnie obywatelstwa ani nikomu odmawiać prawa do zmiany obywatelstwa.

Artykuł 16
Mężczyźni i kobiety bez względu na jakiekolwiek różnice rasy, narodowości lub wyznania mają prawo po osiągnięciu pełnoletności do zawarcia małżeństwa i założenia rodziny. Mają oni równe prawa w odniesieniu do zawierania małżeństwa, podczas jego trwania i po jego ustaniu. Małżeństwo może być zawarte jedynie za swobodnie wyrażoną pełną zgodą przyszłych małżonków. Rodzina jest naturalną i podstawową komórką społeczeństwa i ma prawo do ochrony ze strony społeczeństwa i Państwa.

Artykuł 17
Każdy człowiek, zarówno sam jak i wespół z innymi, ma prawo do posiadania własności.
Nie wolno nikogo samowolnie pozbawiać jego własności.

Artykuł 18
Każdy człowiek ma prawo wolności myśli, sumienia i wyznania; prawo to obejmuje swobodę zmiany wyznania lub wiary oraz swobodę głoszenia swego wyznania lub wiary bądź indywidualnie, bądź wespół z innymi ludźmi, publicznie i prywatnie, poprzez nauczanie, praktykowanie, uprawianie kultu i przestrzeganie obyczajów.

Artykuł 19
Każdy człowiek ma prawo wolności opinii i wyrażania jej; prawo to obejmuje swobodę posiadania niezależnej opinii, poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania informacji i poglądów wszelkimi środkami, bez względu na granice.

Artykuł 20
Każdy człowiek ma prawo spokojnego zgromadzania i stowarzyszania się. Nikogo nie można zmuszać do należenia do jakiegoś stowarzyszenia.

Artykuł 21
Każdy człowiek ma prawo do uczestniczenia w rządzeniu swym krajem bezpośrednio lub poprzez swobodnie wybranych przedstawicieli. Każdy człowiek ma prawo równego dostępu do służby publicznej w swym kraju. Wola ludu jest podstawą władzy rządu; wola ta wyraża się w przeprowadzanych okresowo rzetelnych wyborach, opartych na zasadzie powszechności, równości i tajności, lub na innej równorzędnej procedurze, zapewniającej wolność wyborów.

Artykuł 22
Każdy człowiek ma jako członek społeczeństwa prawo do ubezpieczeń społecznych; ma również prawo do urzeczywistniania - poprzez wysiłek narodowy i współpracę międzynarodową oraz zgodnie z organizacją i zasobami każdego Państwa - swych praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, niezbędnych dla jego godności i swobodnego rozwoju jego osobowości.

Artykuł 23
Każdy człowiek ma prawo do pracy, do swobodnego wyboru pracy, do odpowiednich i zadowalających warunków pracy oraz do ochrony przed bezrobociem. Każdy człowiek, bez względu na jakiekolwiek różnice, ma prawo do równej płacy za równą pracę. Każdy pracujący ma prawo do odpowiedniego i zadowalającego wynagrodzenia, zapewniającego jemu i jego rodzinie egzystencję odpowiadającą godności ludzkiej i uzupełnianego w razie potrzeby innymi środkami pomocy społecznej.
Każdy człowiek ma prawo do tworzenia związków zawodowych i do przystępowania do związków zawodowych dla ochrony swych interesów.

Artykuł 24
Każdy człowiek ma prawo do urlopu i wypoczynku, włączając w to rozsądne ograniczenie godzin pracy i okresowe płatne urlopy.

Artykuł 25
Każdy człowiek ma prawo do stopy życiowej zapewniającej zdrowie i dobrobyt jego i jego rodziny, włączając w to wyżywienie, odzież, mieszkanie, opiekę lekarską i konieczne świadczenia socjalne, oraz prawo do ubezpieczenia na wypadek bezrobocia, choroby, niezdolności do pracy, wdowieństwa, starości lub utraty środków do życia w inny sposób od niego niezależny.
Matka i dziecko mają prawo do specjalnej opieki i pomocy. Wszystkie dzieci, zarówno małżeńskie jak i pozamałżeńskie, korzystają z jednakowej ochrony społecznej.

Artykuł 26
Każdy człowiek ma prawo do nauki. Nauka jest bezpłatna, przynajmniej na stopniu podstawowym. Nauka podstawowa jest obowiązkowa. Oświata techniczna i zawodowa jest powszechnie dostępna, a studia wyższe są dostępne dla wszystkich na zasadzie równości w zależności od zalet osobistych.
Celem nauczania jest pełny rozwój osobowości ludzkiej i ugruntowanie poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności. Krzewi ono zrozumienie, tolerancję i przyjaźń między wszystkimi narodami, grupami rasowymi lub religijnymi; popiera działalność Organizacji Narodów Zjednoczonych zmierzającą do utrzymania pokoju.
Rodzice mają prawo pierwszeństwa w wyborze nauczania, które ma być dane ich dzieciom.

Artykuł 27
Każdy człowiek ma prawo do swobodnego uczestniczenia w życiu kulturalnym społeczeństwa, do korzystania ze sztuki, do uczestniczenia w postępie nauki i korzystania z jego dobrodziejstw.
Każdy człowiek ma prawo do ochrony moralnych i materialnych korzyści wynikających z jakiejkolwiek jego działalności naukowej, literackiej lub artystycznej.

Artykuł 28
Każdy człowiek ma prawo do takiego porządku społecznego i międzynarodowego, w którym prawa i wolności zawarte w niniejszej Deklaracji byłyby w pełni realizowane.

Artykuł 29
Każdy człowiek ma obowiązki wobec społeczeństwa, bez którego niemożliwy jest swobodny i pełny rozwój jego osobowości.
W korzystaniu ze swych praw i wolności każdy człowiek podlega jedynie takim ograniczeniom, które są ustalone przez prawo wyłącznie w celu zapewnienia odpowiedniego uznania i poszanowania praw i wolności innych i w celu uczynienia zadość słusznym wymogom moralności, porządku publicznego i powszechnego dobrobytu demokratycznego społeczeństwa.
Z niniejszych praw i wolności nie wolno w żadnym przypadku korzystać w sposób sprzeczny z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Artykuł 30
Żadnego z postanowień niniejszej Deklaracji nie można rozumieć jako udzielającego jakiemukolwiek Państwu, grupie lub osobie jakiegokolwiek prawa do podejmowania działalności lub wydawania aktów zmierzających do obalenia któregokolwiek z praw i wolności zawartych w niniejszej Deklaracji.



źródła:
1) Prawa człowieka ->
2) Powszechna Deklaracja Praw Człowieka ->

Dobry psycholog Warszawa poleca zajrzeć również tutaj:
Pamiętaj o swoich prawach! ->
Zdrowy egoizm - czyli zadbaj o siebie ->
Kto nie świętuje Dnia Kobiet? ->
przeczytaj cały artykuł ->

piątek, 24 lutego 2017

Pomoc psychologiczna online - dostępne terminy



Porady psychologiczne online

Pracownia Pomocy Psychologicznej SALAMANDRA poza sesjami terapeutycznymi w gabinecie oferuje również pomoc psychologiczną on-line.

Gabinet otwarty jest w określonych godzinach, a sesje odbywają się po wcześniejszym umówieniu. Terminarz wizyt z dostępnymi terminami, w których można się umawiać na konsultacje i psychoterapię można znaleźć tutaj ->

Natomiast liczne pytania dotyczące terminów, w których można umówić się na rozmowę przez Skype lub na czacie, skłoniły mnie do napisania tego posta. Znajdą się tu informacje na ten temat. Warto się z nimi zapoznać przed zamówieniem i opłaceniem porady online.

Godziny otwarcia gabinetu zarezerwowane są na spotkania stacjonarne, a więc konsultacje i terapię face to face. W związku z tym rozmowy przez Skype i rozmowy na czacie muszą odbywać się poza tymi godzinami. Nie mogę więc zaproponować na nie godzin, w których jestem w gabinecie, zwłaszcza popołudniowych i wieczornych, o które najczęściej pytacie.

Dostępne terminy spotkań on-line to poniedziałki lub czwartki w godz. 11.00 - 13.00.

Jeśli wolisz inne godziny i dni - sprawdź wolne terminy w terminarzu i umów się na wizytę w gabinecie.

Dobry psycholog Warszawa zaprasza :)
przeczytaj cały artykuł ->

poniedziałek, 20 lutego 2017

Porada na poniedziałek - wyrażaj siebie: nie manipuluj, nie tłumacz i nie osądzaj



Fritz Perls znany jest przede wszystkim jako twórca psychoterapii Gestalt. Uważał, że w psychoterapii znacznie ważniejsze niż teoretyczne rozważania i analizowanie przeszłości jest doświadczanie bycia Tu i Teraz. Za ogromną wartość uznawał autentyczność w kontaktach z innymi ludźmi i... z samym sobą. Mówił: przestań niepotrzebnie rozmyślać - zamiast tego zacznij patrzeć i smakować.

Dobry psycholog Warszawa - mów to, co czujesz

Dobry psycholog Warszawa również zachęca do odwagi w byciu sobą. Tytułowa porada na poniedziałek zaczerpnięta jest z dekalogu psychoterapii Gestalt. W całości brzmi: Wyrażaj siebie - nie manipuluj, nie tłumacz, nie uzasadniaj i nie osądzaj.
przeczytaj cały artykuł ->

piątek, 17 lutego 2017

Proste rady profesora Zimbardo



Wskazówki dotyczące dobrego życia można znaleźć w tekstach wielu pisarzy, filozofów, poetów. Już w starożytności mędrcy próbowali poznać sposób na osiągnięcie szczęścia, spełnienia lub po prostu spokoju i podzielić się nim z potomnymi.

Dobry psycholog Warszawa cytuje profesora Zimbardo

Zwykle owe wskazówki przebierają postać swoistego katalogu dobrych praktyk - zasad, którymi warto kierować się w życiu. Jednym z najbardziej znanych są Dezyderata - poemat stworzony przez w 1927 roku przez Maxa Ehrmanna, choć w popkulturze znany bardziej jako "anonimowy tekst znaleziony w Starym Kościele w Baltimore", który przywoływałam już na blogu Pracowni Pomocy Psychologicznej SALAMANDRA. Znajdziecie go tutaj ->

Dziś zamieszczam cytat z profesora Philipa Zimbardo, autora wielu podręczników, znanego przede wszystkim z przeprowadzenia eksperymentu więziennego.

Jego słowa, podobnie jak słowa Maxa Ehrmanna, wydają się banalne. A jednak, choć uderzają swoją prostotą, nie należy ich zbywać stwierdzeniem, że są banałem. Warto spojrzeć na nie inaczej - jako na pewien pomysł do wypróbowania.

Dobry psycholog Warszawa radzi, abyś przed stwierdzeniem, że to banał, spróbował/ spróbowała zastosować te rady w codziennym życiu. Nie mów, że coś nie działa, zanim nie spróbujesz. A kiedy już spróbujesz, zobaczysz, czy i w jaki sposób zmieniło się twoje życie.
przeczytaj cały artykuł ->

piątek, 10 lutego 2017

Talent i bycie sobą



Kolejny cytat z mojego ulubionego Terry'ego Pratchetta. Tym razem o talencie i byciu sobą.

Dobry psycholog Warszawa o talencie i tożsamości

Talent bywa ważny, talent określa to, co człowiek robi świetnie. Co to znaczy świetnie lub znakomicie? Najprościej powiedzieć: to znaczy lepiej niż większość ludzi. Ale tutaj wkraczamy w dość wrażliwą dziedzinę, bo porównywanie siebie do innych zazwyczaj nikomu nie wychodzi na dobre. Zawsze znajdą się lepsi i gorsi od nas.

Więc dobrze mieć jakiś talent i umieć coś robić świetnie. Prawdopodobnie każdy z nas ma w zanadrzu coś takiego. Ktoś piecze rewelacyjne ciasta, ktoś inny maluje urzekające obrazy, a jeszcze inna osoba potrafi wspaniale wysłuchać. Warto odpowiedzieć sobie pytanie: jaki jest mój talent? Ale warto zastanowić się nad jeszcze ważniejszą kwestią.

Brzmi ona: Kim jestem? Kiedy wiesz, kim jesteś, możesz być po prostu sobą i nie porównywać się z innymi. Odpowiedź na to pytanie jest źródłem prawdziwej siły. A czasem wystarcza samo poszukiwanie odpowiedzi ;)

Dobry psycholog Warszawa życzy owocnych poszukiwań :)
przeczytaj cały artykuł ->

środa, 8 lutego 2017

A gdyby tak pozwolić sobie na otwarte wyrażanie pragnień?



Cytat z książki Reginy Brett mówi w gruncie rzeczy o bardzo prostych sprawach: odwadze do mówienia wprost o swoich pragnieniach i oczekiwaniach, a także o budowaniu w sobie przekonania, że zasługujemy na to, aby dostać to, o czym marzymy.

Dobry psycholog Warszawa zachęca do wyrażania swoich marzeń

Przekonanie, że masz prawo mówić, czego chcesz i sięgać po to, co sprawia ci przyjemność przejawia się na co dzień. Nie trzeba szukać daleko. Kogoś, kto boi się wyrażać swoje pragnienia, czy wręcz nie daje sobie prawa do ich posiadania, można łatwo poznać po jego zachowaniach w codziennych sytuacjach. Na przykład jakich?

Zdarza się nam częstować znajomych smakołykiem kupionym właśnie w sklepie. Każdy z nas zna osobę, która zapytana, czy ma ochotę na odrobinę ciasta, napoju, owoc czy cokolwiek odpowiada: "nie nie, dziękuję, właśnie jadłam/jadłem, nie trzeba, nie będę cię objadać". Kryguje się, wstrzymuje, jakby przyznanie się do odczuwania chęci na coś dobrego było kwestią wstydliwą i krępującą. Nie mówię tu o sytuacji, gdy ktoś naprawdę nie ma ochoty na zjedzenie czegoś dobrego, tylko o tym, gdy ktoś chce, ale boi się/wstydzi/krepuje do tego przyznać. Czasami taka osoba zbierze się w sobie i po paru minutach, jak już nabierze przekonania, że może sobie na to pozwolić, decyduje się powiedzieć: "a to może jednak wezmę jednego".

Czasami stoi za tym przekonanie takiej osoby, że tak naprawdę nie mamy ochoty jej częstować, że robimy to wbrew sobie, więc ona rezygnuje z poczęstunku, bo ma wrażenie, że by nas wykorzystała czy naraziła na stratę. To przekonanie bierze się zazwyczaj z osobistych doświadczeń. Sama często postępując wbrew sobie, godząc się na rzeczy, których nie chce, taka osoba jest przekonana, że i my to robimy. Że wszyscy tak robią. Sobie nie dając prawa do asertywności, nie wierzy, że inni z niej korzystają.
Taki mechanizm przez psychologów nazywany  jest projekcją.

Pół biedy, gdy chodzi o poczęstunek. Ale taka postawa dotyczy zwykle nie tylko drobiazgów, ale również dużo bardziej istotnych kwestii, związanych z wyrażaniem swoich pragnień i oczekiwań wobec innych (najczęściej ważnych) osób.

Skoro nie dajesz sobie prawa do sięgnięcia po smakołyk, którym cię częstują, to tym bardziej możesz nie dawać sobie prawa do powiedzenia o ważnych oczekiwaniach, pragnieniach i marzeniach. Bo postrzegasz to jako ogromne ryzyko. Obawiasz się, że ktoś pyta o nie, ale wcale nie ma chęci ich spełniać, a zadał pytanie z czystej uprzejmości. Boisz się, że otrzymasz odmowę. Boisz się, że może nawet zostaniesz oceniony/oceniona za posiadanie oczekiwań. Że nie ma szans na ich spełnienie. Że są niewłaściwe, głupie, za małe, za duże i generalnie nie takie. Ale pamiętaj, że w ten sposób odbierasz innym szansę na podarowanie ci czegoś!

A gdyby tak odłożyć ten lęk na półeczkę i zrobić mały eksperyment? Do tego zachęca cię dziś dobry psycholog Warszawa. Kiedy ktoś zapyta, spróbuj powiedzieć, czego chcesz i o czym marzysz (cytowana autorka sugeruje wymyślenie nawet trzech propozycji). I zobacz co się stanie. Daj szansę: sobie na spełnienie marzeń, a osobie, która pyta, na sprawienie ci przyjemności.

Dobry psycholog Warszawa życzy udanego eksperymentowania :)
przeczytaj cały artykuł ->

czwartek, 2 lutego 2017

Facebookowy Dzień Przyjaciela



Z okazji facebookowego Dnia Przyjaciela wszystkim moim przyjaciołom życzę dobrych dni, uśmiechu i pomyślności.

Dobry psycholog Warszawa zaprasza do swiętowania facebookowego Dnia Przyjaciela


A innym osobom życzę znalezienia prawdziwej przyjaźni i umiejętności dbania o nią.

Co prawda, Międzynarodowy Dzień Przyjaźni obchodzony jest 30 lipca (historia święta sięga lat 30. XX wieku), a dzisiejszy Dzień Przyjaciela to pomysł twórców Facebooka na uczczenie rocznicy powstania serwisu, ale dobry psycholog Warszawa i tak zaprasza do wspólnego świętowania :)

Bo uwagi dla przyjaciół nigdy za dużo:)
przeczytaj cały artykuł ->

środa, 1 lutego 2017

Przypowieść o wyspie Tu - Wisława Szymborska



Dziś przypada 5 rocznica śmierci Wisławy Szymborskiej, jednej z moich ulubionych poetek. Z tej okazji zamieszczam jej wiersz zatytułowany "Przypowieść".

Dobry psycholog Warszawa cytuje Szymborską

Przypowieść o wyspie Tu opowiada tak naprawdę historię każdego z nas. Wszędzie jest wyspa Tu. Każdy kiedyś się na niej znalazł: jego Tu i Teraz było samotne i pełne lęku. Na szczęście wielu z nas spotkało w swoim życiu trzeciego rybaka, który wiedział, że nigdy nie jest za późno, ani za daleko, aby usłyszeć prośbę o pomoc i ratunek.

Dobry psycholog Warszawa zachęca: Rozejrzyj się. Bądź dla innych tym rybakiem. I nie obawiaj się o pomoc poprosić - daj sobie szansę, aby ktoś twoje wołanie usłyszał.
przeczytaj cały artykuł ->

wtorek, 31 stycznia 2017

Różnice między psychologią, psychiatrią a neurologią - rozmowa dla Echa Jaworza



Dziś zamieszczam archiwalną rozmowę na temat różnic pomiędzy psychologią, psychiatrią, a neurologią oraz tego, czym psycholog się zajmuje, przeprowadzoną, kiedy pracowałam jako psycholog w Beskidzkim Zespole Leczniczo-Rehabilitacyjnym Szpitalu Opieki Długoterminowej w Jaworzu i zamieszczoną w lokalnej gazecie "Echo Jaworza". Dobry psycholog Warszawa zaprasza do lektury i dzielenia się swoimi opiniami.

Echo Jaworza - Na wstępie proszę powiedzieć, jakie są zasadnicze różnice między psychologią, psychiatrią a neurologią?

Elżbieta Grabarczyk - Odpowiedź na to pytanie jest o tyle istotna, że ludzie bardzo często utożsamiają te dziedziny, zwłaszcza psychiatrię i psychologię. Bywa to źródłem nieporozumień, niekiedy obaw lub niepotrzebnych oporów związanych z wizytą u lekarza psychiatry lub psychoterapeuty. Tymczasem, chociaż przedmiotem zainteresowań obu tych nauk jest najogólniej taki sam - czyli człowiek, każda ujmuje go nieco inaczej, z innej perspektywy, zajmuje się innymi jego stronami. Oczywiście należy zdawać sobie sprawę z tego, że inaczej wygląda rozmowa pacjenta z lekarzem internistą, chirurgiem, onkologiem, a inaczej z psychologiem czy psychiatrą. Ci ostatni mniej uwagi poświęcą dolegliwościom fizycznym, skupiając się na psychice pacjenta.

Zacznijmy od wyjaśnienia, że neurologia i psychiatria, w odróżnieniu od psychologii to dziedziny medycyny. Niektóre choroby są domeną zarówno psychiatry, jak i neurologa. Jednak neurologia zajmuje się tymi schorzeniami, w których podłożem jest jakiś proces uszkadzający układ nerwowy. Natomiast zadaniem psychiatrii jest rozpoznawanie oraz leczenie różnych chorób i zaburzeń psychicznych, których podłożem jest biochemiczne zaburzenie funkcjonowania mózgu jako całości, takich jak: psychozy (na przykład schizofrenia), zaburzenia depresyjne, czy nerwicowe. Bada ich przyczyny, metody zapobiegania i leczenia.

Psychologia natomiast jest nauką zajmującą się zjawiskami typowo psychicznymi (takimi, jak emocje, myśli, spostrzeżenia, motywacje) oraz ich wpływem na zachowania człowieka. Bada też wpływ tych zjawisk na relacje człowieka z innymi ludźmi, otoczeniem. W praktyce często specjaliści z tych dziedzin współpracują ze sobą korzystają nawzajem ze swojej wiedzy, wspólnie konsultują pacjentów. Jeśli psychiatra uważa, że podłożem kłopotów pacjenta jest jedynie jego psychika, a nie chorobowo zmieniony proces chemiczny w mózgu, kieruje go do psychologa. Psycholog korzysta ze wsparcia psychiatry, kiedy uważa, że działania wyłącznie psychologiczne nie wystarczą do udzielenia skutecznej pomocy pacjentowi, na przykład, jeśli konieczne jest uzupełnienie psychoterapii zażywaniem odpowiednich leków.

Dobry psycholog Warszawa o różnicach między psychologią, psychiatrią a neurologią

Echo Jaworza - Dokładniej rzecz ujmując, czym zajmuje się psycholog i kto powinien go odwiedzić?

Elżbieta Grabarczyk - W dużym skrócie - diagnozą oraz udzielaniem pomocy psychologicznej. Rzetelna diagnoza problemu jest podstawą skutecznej pomocy. Sama diagnoza psychologiczna często dotyczy predyspozycji i ograniczeń zawodowych, uzdolnień, zainteresowań, cech osobowości, przyczyn trudności w szkole lub kontaktach z innymi ludźmi. Służą do tego odpowiednie narzędzia - testy, kwestionariusze, przede wszystkim jednak rozmowa, nazywana wywiadem psychologicznym. Ich celem jest poznanie pacjenta, zebranie informacji o jego obecnej sytuacji życiowej, zawodowej i rodzinnej, wydarzeniach z przeszłości, które mogą mieć wpływ na jego obecny stan i samopoczucie, jego mocnych i słabych stron, obaw, cech charakteru.

Na tej podstawie psycholog decyduje o najkorzystniejszej formie pomocy, dostosowanej do potrzeb i oczekiwań pacjenta. Z psychologiem warto porozmawiać kiedy chcemy lepiej poznać i zrozumieć samych siebie, przemyśleć przyczyny swoich kłopotów w różnych dziedzinach życia: w porozumieniu się z bliskimi, w pracy, ze znajomymi, kiedy niepokoi nas własny nastrój, na przykład długotrwałe przygnębienie, nerwowość, wybuchowość. To oczywiste, że ludzie szczęśliwi i mający oparcie w rodzinie czy przyjaciołach nie zgłaszają się po pomoc.

Do psychologa trafiają najczęściej osoby, w których życiu dzieje się coś, czego nie akceptują, pojawia się kryzys, załamanie, potrzebują z dystansu spojrzeć na swoje wybory życiowe czy chcą zrozumieć swoje uczucia, nastroje, zachowania, lub też kiedy niepokoją się zachowaniami bliskich osób (dziecka, partnera): sięganiem po używki, kłopotami w nauce, agresywnością. Często wystarczy jednorazowa porada, wspierająca zgłaszającą się osobę przez wspólne rozpatrzenie problemu, zastanowienie się nad możliwymi rozwiązaniami. Czasem wskazane jest podjęcie dłuższej psychoterapii indywidualnej albo grupowej. Tym rodzajem działań psychologicznych zajmują się wyszkoleni, posiadający uprawnienia psychoterapeuci.

Echo Jaworza - Jakie placówki z naszego terenu poleciłaby Pani naszym pacjentom?

Elżbieta Grabarczyk - Pod tym względem sytuacja w Bielsku-Białej przedstawia się bardzo korzystnie, ponieważ działa na naszym terenie wiele takich instytucji i placówek. Przygotowałam dla Państwa spis miejsc, gdzie można uzyskać pomoc psychologiczną, redakcja zamieszcza go obok.

Dobry psycholog Warszawa o tym, kiedy warto odwiedzić psychologa

Echo Jaworza - Z jakimi problemami najczęściej zgłaszają się do Pani pacjenci przebywający w Beskidzkim Zespole Leczniczo-Rehabilitacyjnym?

Elżbieta Grabarczyk - W dużej mierze wynika to ze specyfiki naszego szpitala. Leczą i rehabilitują się u nas osoby z urazami narządów ruchu, po wypadkach, wylewach, ciężkich operacjach. Stan zdrowia fizycznego odbija się na ich kondycji psychicznej. Często więc, mimo rzetelnej opieki medycznej w naszej placówce i pomyślnych rokowań, trudno im pogodzić się z ograniczeniem sprawności i faktem, że rehabilitacja jest długotrwała i wymaga cierpliwości. Zrozumiałe jest więc przygnębienie, niekiedy zniechęcenie, zmęczenie, depresja, wahania nastroju. Konieczne jest wzmocnienie ich motywacji do systematycznego wykonywania zaleconych ćwiczeń, odbudowanie nadszarpniętego przez chorobę poczucia własnej wartości, pomoc w przywróceniu nadziei na pozytywne zmiany. Z pomocy korzystają również osoby znerwicowane, zestresowane, znajdujące się w trudnej sytuacji rodzinnej, potrzebujące porady w rozwiązaniu życiowych problemów w relacjach z dorosłymi często już dziećmi, czy szukające zwyczajnie wsparcia i wysłuchania.

Echo Jaworza - Dziękuję za rozmowę.
Franciszek Szpok
przeczytaj cały artykuł ->

poniedziałek, 30 stycznia 2017

poniedziałek, 23 stycznia 2017

Porada na poniedziałek - a może by tak więcej luzu?



A gdyby tak pozwolić sobie na wyjście ze sztywnych ramek? Odważyć się na nieco swobody? Zakwestionować ograniczenia narzucone przez wychowanie lub przez samego siebie? Potraktować je z większym dystansem? Spróbować przeżyć swoje życie po swojemu? Może wtedy żyłoby się troszkę lżej?

Dobry psycholog Warszawa zaleca więcej luzu

Dobry psycholog Warszawa zaleca więcej luzu na co dzień :)
przeczytaj cały artykuł ->

niedziela, 22 stycznia 2017

Niebezpieczeństwa wieku dorastania



Chciałabym przypomnieć jeden z moich artykułów dotyczących specyfiki okresu dojrzewania. Artykuł pod tytułem "Wiek adolescencji czyli patologii?" pierwotnie był opublikowany w czasopiśmie "Profilaktyk" skierowanym do nauczycieli, pedagogów i innych specjalistów pracujących z młodzieżą, niestety niewydawanym już od dawna. Mój artykuł był polemiką z tekstem zamieszczonym w tym samym numerze. Przypominam go po wielu latach (i ze zmienionymi śródtytułami), ale pewne problemy poruszone w tekście nadal pozostają aktualne, choć sposób ich przejawiania się jest dziś zdecydowanie odmienny, a ja nie pracuję już z młodzieżą. Dobry psycholog Warszawa zaprasza do lektury i dzielenia się swoimi opiniami.

Wiek adolescencji czyli patologii?


Do napisania poniższego artykułu skłonił mnie zamieszczony w listopadowo-grudniowym wydaniu „Profilaktyka” tekst autorstwa pani Bożeny Kudrelek, poświęcony młodzieżowym subkulturom. Niewątpliwie stanowić on może swoisty przegląd polskiego piśmiennictwa na temat subkultur. Natomiast zdecydowanie zbyt pobieżnie i ogólnie traktuje kwestię specyfiki okresu dojrzewania.

Tymczasem okres adolescencji jest szczególnie istotny w rozwoju człowieka, gdyż boryka się on wówczas z zupełnie nowymi i nieznanymi mu dotąd wyzwaniami i konfliktami. Pomyślne rozwiązanie i przezwyciężenie kryzysów dorastania ma umożliwić satysfakcjonujące i twórcze pełnienie rozmaitych ról w życiu dorosłym. Niewątpliwie jest to również okres, gdy młodzież najczęściej i najchętniej wnika w środowisko subkultury.

Dobry psycholog Warszawa o problemach nastolatków

Subkultury - zjawisko niejednoznaczne


Bez zrozumienia specyfiki zachodzących wówczas zjawisk trudno pokusić się zarówno o obiektywny opis czy ocenę tak niejednoznacznego zjawiska, jakim są subkultury, jak i o zaplanowanie oraz podjęcie skutecznych działań profilaktycznych, mających zapobiegać wchodzeniu przez młodych ludzi w patologiczne formy zachowań, takie jak właśnie przynależność do subkultur, zażywanie narkotyków, nadużywanie alkoholu, agresja, itp.
Trudno nie zgodzić się ze stwierdzeniem, że subkultury młodzieżowe, ich kształtowanie się i przynależność do którejś z nich to niezmiernie skomplikowany proces. Jednakże już opinia, że zagadnienia te „rodzą się w sferze psychiki ludzkiej często niedostępnej nawet dla wykwalifikowanych znawców psychologii, socjologii i innych dziedzin” jest wysoce dyskusyjna. Z kilku przyczyn.

Nie ulegać uprzedzeniom


Z pewnością jest to temat szeroki, wzbudzający wiele nieporozumień i emocji i każdy, kto zamierza wyjaśnić specyfikę różnych subkultur lub przyjrzeć się niespecyficznym, wspólnym dla nich wszystkich elementom, musi zdobyć się na dystans, obiektywność i rzetelność, nie zaś ulegać uprzedzeniom i umieszczać wszystko, co wiąże się z subkulturą na półce z napisem „tajemnicze, niedostępne, niezrozumiałe, patologiczne”. Powyższy postulat powinien dotyczyć przede wszystkim osób, które z racji swego zawodu pracują bezpośrednio z młodzieżą, gdyż wiąże się to ze szczególną odpowiedzialnością. Osoby pracujące z młodymi ludźmi niejednokrotnie zadają sobie pytanie, jak przekazywać wartości pozytywne, aby były one bardziej atrakcyjne od norm patologicznych subkultur, pozwalały zaspokajać naturalną potrzebę indywidualności i jednocześnie przynależności do grupy.

Nie ma panaceum na dorastanie


Oczywiście trudno tu podawać stuprocentowo skuteczne recepty, zdając sobie sprawę, że panaceum na dorastanie nie istnieje. Młody człowiek dojrzeć musi samodzielnie, jednak na dorosłych spoczywa odpowiedzialność, związana między innymi z koniecznością zrozumienia i zaakceptowania, że mimo swej czasem kontrowersyjnej czy wręcz szokującej formy ekspresji, uczucia i potrzeby dojrzewających młodych ludzi są jak najbardziej prawidłowe i normalne. Opatrzenie ich etykietą „patologii” grozić może bowiem niebezpieczeństwem, iż młody człowiek obdarzony taką etykietką zacznie być najpierw zgodnie z nią traktowany, a prędzej czy później sam zacznie się tak zachowywać, przystosowując się do przypisanej mu roli, stając się „patologią” z przekonania.

Dojrzewanie to nie patologia


Tymczasem z owego kontrowersyjnego, moim zdaniem, artykułu dowiadujemy się, iż „funkcjonowanie w subkulturze umożliwia zaspokajanie potrzeb, które w społeczeństwie ogólnie uznane są za odmienne, pozbawione akceptacji”. Czytamy również, że „wiele z tych potrzeb uwarunkowanych jest wiekiem dorastania”. Trudno zgodzić się z takim stanowiskiem. Jakież to potrzeby dojrzewających młodych ludzi są tak odmienne, że aż niemożliwe do zrozumienia ani zaakceptowania przez ogół społeczeństwa?

Tak postawiony problem z definicji musi umiejscowić w obszarze nieprzystosowania i patologii zarówno okres dojrzewania (z całą swoją specyfiką, charakterystycznymi zmianami, przeżywanymi przez młodych wątpliwościami, kryzysami i próbami odnajdywania tożsamości), jak i jeden ze sposobów zaspokojenia potrzeb przynależności do grupy, posiadania jasnego systemu wartości, autorytetu zewnętrznego wobec rodziców, jaki stanowi wejście w subkulturę.

Zgadzam się z panią Bożeną Kudrelek, iż jest to czas, w którym kształtuje się wiele elementów osobowości, zmienia się postrzeganie otaczającej rzeczywistości, kształtuje się pogląd na świat. Oczywiste jest, że w tym okresie pojawia się pytanie o sens życia i jego naczelne wartości. Ale, gdzie w tym patologia?

Zrozumieć prawidłowości rozwojowe


Postawą wszelkich działań profilaktycznych jest pojęcie rozwoju. Tworząc jakiekolwiek programy z zakresu profilaktyki musimy bowiem dostosować poodejmowane działania do charakterystyki danego okresu rozwojowego, unikając stanowiska wartościującego, licząc się natomiast z prawidłowościami wykrytymi przez psychologię rozwojową.

Według Eriksona, rozwój człowieka przebiega stadiami, pierwsze cztery rozgrywają się w dzieciństwie, piąta dotyczy interesującego nas okresu dojrzewania, a ostatnie mają miejsce w wieku dojrzałym. Szczególny nacisk kładzie on właśnie na okres dojrzewania, ponieważ wówczas dokonuje się niezwykle trudne przejście od dzieciństwa do wieku dojrzałego, a to, co wówczas się dzieje, ma ogromne znaczenie dla osobowości człowieka dorosłego. W okresie dorastania jednostka zaczyna mieć poczucie własnej tożsamości, poczucie, że jest jedyna w swoim rodzaju, a jednocześnie przeznaczona do pełnienia jakiejś sensownej roli w społeczeństwie. Człowiek staje się świadomy swych specyficznych, indywidualnych cech. Jest to okres, gdy człowiek pragnie określić, czym jest obecnie i czym pragnie być w przyszłości.

Pierwsze kroki na drodze ku dorosłości są oczywiście niezwykle trudne, bowiem z jednej strony młody człowiek znajduje się wciąż jeszcze w dzieciństwie, potrzebując autorytetu i wsparcia rodziców, z drugiej natomiast pragnie określić swoją tożsamość przez niezależne decyzje życiowe, zdobycie akceptacji wśród rówieśników i bycie atrakcyjnym dla płci przeciwnej. Dylematy rozwojowe okresu dorastania dotyczą wszystkich podstawowych dla człowieka sfer.

Adolescencja - faza kryzysu tożsamości


Według Eriksona, faza ta - poza fazą podstawowej ufności - jest kluczowa dla rozwoju człowieka, a także dla ewentualnych późniejszych zaburzeń w tym rozwoju. Erikson nazywa ją fazą kryzysu tożsamości. W tym okresie w szczególnie dramatyczny sposób ulega zachwianiu wewnętrzna równowaga jednostki i pojawia się wiele sprzeczności i specyficznych trudności, związanych między innymi z dojrzewaniem seksualnym, wyborem i identyfikacją ze społecznym modelem płci, zachwianiem obrazu siebie.

Dodatkowym wyzwaniem jest przejście od naturalnej grupy odniesienia, jaką stanowi rodzina, do grupy rówieśniczej i następnie do grupy dorosłych. "Warunkiem podjęcia dorosłych ról i związanych z tym wyborów: partnera, drogi kształcenia, zawodu jest ukształtowanie się poczucia tożsamości (...), przekonania, że jest się kimś określonym w ocenie własnej i innych ludzi. Poczucie tożsamości wymaga zidentyfikowania się ze wzorami zachowań wymaganych w danej kulturze lub grupie kulturowej. (...) Ukształtowanie się pełnej tożsamości nie jest procesem łatwym i trwa wiele lat, wymaga, bowiem integracji w pełnieniu ról i określenia własnego światopoglądu. (...)Poczucie tożsamości wiąże się także z poczuciem autonomii, z samodzielnym określaniem siebie i swoich celów życiowych, ze zdolnością wyboru celów zawodowych, z racjonalną oceną autorytetów, umożliwiając podjęcie ról przywódczych, ale gwarantując także umiejętność podporządkowania się lub przywiązania z własnego wyboru" (Sęk, 1993).

Przynależność do grupy - podstawowa potrzeba nastolatka


Ewolucja tożsamości, według Eriksona, oparta jest na nieodłącznej ludzkiej potrzebie odczuwania, że należy się do jakiegoś specyficznego, szczególnego rodzaju ludzi. Na przykład komuś może być potrzebne świadomość, że należy do jakiejś szczególnej grupy etnicznej czy religijnej i może uczestniczyć w jej obrzędach i zwyczajach, czy wyznawać jej ideologię. Wpływ grupy rówieśniczej zaznacza się w rozwoju i procesie wychowania niezwykle wcześnie. Już w 3 roku życia dzieci łączą się w małe grupy dla wspólnej zabawy. Jednakże w stadium wzrastającego krytycyzmu i skłonności do przeciwstawiania się autorytetowi dorosłych układ osób znaczących zmienia się zasadniczo, następuje jego przewartościowanie.

Wraz z poszerzaniem się środowiska społecznego oraz nawiązywaniem nowych stosunków interpersonalnych młodzież zaczyna znajdować wzory do naśladowania w kręgach koleżeńskich - w szkole i poza szkolą. Rodzice, nauczyciele mogą ukierunkowywać selekcję tych wyborów, jednak rola osób dorosłych zaczyna być ograniczona. Młody człowiek, pogrążony w tym chaosie, jest więc szczególnie podatny na wpływy środowiska rówieśniczego, ponieważ potrzeba bycia akceptowanym i przynależności do grupy staje się coraz silniejsza.

Poszukiwanie relacji


Tak silny wpływ grupy rówieśniczej wynika z faktu, iż zaspokaja ona te potrzeby społeczne, których rodzice czy wychowawcy, reprezentujący pokolenie dorosłych, nie są w stanie zaspokoić: potrzebę przynależności do zespołu, którego członkowie pełnią równorzędne, choć zróżnicowane role społeczne, potrzebę nawiązywania kontaktów towarzyskich oraz wymiany poglądów i opinii.

To, co dotychczas było przyjmowane aksjomatycznie, a więc normy rodziców i najbliższego środowiska jest przez młodego człowieka podważane i krytykowane. Narodzinom nowej tożsamości towarzyszy chaos uczuć i dążeń. Wizja świata waha się od idealizacji ludzi oraz pragnienia pokoju i szczęścia na świecie do pogardy i nienawiści, deptania tradycji i szydzenia z norm kultury.

Czas pomieszania ról


Ze względu na trudne przejście od dzieciństwa do wieku dojrzewania zdarza się, że dorastający człowiek w tym stadium kształtowania się tożsamości cierpi bardziej niż kiedykolwiek przedtem czy potem, wskutek pomieszania ról, czyli pomieszania tożsamości. Zmuszony jest podjąć ważne decyzje dotyczące upodobań, antypatii, przyszłych celów, planów zawodowych, lecz nie jest w stanie tego uczynić. W okresie owego pomieszania tożsamości może mieć poczucie, że raczej się cofa niż idzie naprzód i rzeczywiście okresowy powrót do zachowań dziecinnych wydaje się przyjemnym rozwiązaniem w porównaniu ze skomplikowanym zaangażowaniem, jakiego wymaga od niego społeczeństwo dorosłych. Ma poczucie, że społeczeństwo wywiera na nich nacisk, by podejmowali decyzje. W fazie tego chaosu zachowanie dorastającego bywa niekonsekwentne i nieprzewidywalne.

Niebezpieczeństwo  tożsamości negatywnej


Zaburzenia poczucia tożsamości mogą mieć różną postać. Należy tu zwrócić uwagę na szczególnie niebezpieczne, pozorne rozwiązanie kryzysu tożsamości polegające na przyjęciu tożsamości negatywnej, przeciwstawnej do norm obowiązujących w danej kulturze, co jest wyrazem niemożności zaakceptowania tych norm, wykpiwania wymogów rodzicielskich itp. Najbardziej rozpowszechnionym sposobem radzenia sobie z tożsamością negatywną jest projekcja tych złych cech na innych: „to oni są źli, nie ja”. Projekcja taka stanowi przyczynę wielu zjawisk z zakresu patologii społecznej. Mechanizm przyjęcia wzorów negatywnych może również tłumaczyć przyczyny wchodzenia przez młodzież w środowiska subkulturowe.

Subkultura - własny pomysł na dorosłość


Często bowiem nie posiadając koniecznego układu odniesienia, a jednocześnie odczuwając ze strony dorosłych presję, aby "w końcu dorośli", młodzi tworzą własne pomysły na dorosłość i podejmują zadanie dojrzewania nie przygotowani, nie otoczeni opieką starszych. W związku z opisaną dużą zależnością od grupy młody człowiek poszukuje autorytetów przede wszystkim w środowisku rówieśniczym. Łatwo „kupuje” ideologie subkultur, kreujące świat czarno-białych wartości, jasnych podziałów na „swoich” i „obcych” oraz wszystko, co może podkreślić jego odrębność i wyjątkowość. Uciekają w grupy subkulturowe, zażywanie narkotyków, przemoc i agresję (aby wypróbować swoje poczucie siły).

W tym okresie rozwój dokonuje się niezwykle szybko. Kiedy nastolatek spogląda w lustro, widzi zupełnie inną osobę niż dwa czy trzy lata wcześniej. Niekiedy ze zgrozą widzą to również jego rodzice i nauczyciele. Jednakże nie świadczy to o tym, iż ich dorastające dziecko posiada jakieś patologiczne potrzeby lub przeżywa patologiczne uczucia, a jedynie, iż wybrało (z wielu powodów) taki właśnie - kontrowersyjny, niekiedy patologiczny i niebezpieczny dla siebie lub otoczenia - sposób ich zaspokajania.

Odmienny, ale zrozumiały


Dobry psycholog Warszawa w numerze pisma Profilaktyk
okładka numeru, w którym ukazał się artykuł
Na podstawie wieloletnich doświadczeń w pracy z młodzieżą zmuszona jestem bowiem stwierdzić, iż jako psycholog nie doszukałam się wśród moich podopiecznych czy pacjentów żadnych tak egzotycznych i szokujących dążeń czy emocji, których przy znajomości podstaw wiedzy o adolescencji nie dałoby się zrozumieć i zaakceptować, uwzględniając, rzecz jasna, całą specyfikę i odmienność okresu dorastania od innych etapów rozwojowych. Przyczyny przynależności do grup subkulturowych są więc, moim zdaniem, raczej niespecyficzne, w gruncie rzeczy niewiele różniące się od potrzeby przynależności do grupy w ogóle.

Nie jest to jednak zjawisko niezrozumiałe ani też niemożliwe do wyjaśnienia, jak sugeruje pani Bożena Kudrelek, jako że subkultury nie zaspokajają żadnych szczególnie odmiennych czy perwersyjnych potrzeb - zaspokajają normalne, typowe, w pełni zrozumiałe potrzeby dorastającego człowieka. Jeszcze raz podkreślę, iż szokować lub dziwić może jedynie ich sposób zaspokajania, czyli między innymi te wszystkie elementy zachowania, wyglądu, ubioru, upodobań muzycznych i kulinarnych, które składają się na zewnętrzną otoczkę subkultury i najczęściej interpretowane są jako brak przystosowania, wyraz buntu i patologia. Tylko, że, stosując takie podejście, za patologiczną będziemy uznawać wszelkiego rodzaju odmienność.

Owa otoczka jest najbardziej widoczna i często wzbudza najwięcej emocji. Stanowi również o barwnej specyfice i odmienności różnych grup subkulturowych. Jednak dla zrozumienia zjawiska subkultury konieczne jest skupienie się nie na zjawiskach tak powierzchownych jak kolor i długość fryzury, fakt noszenia bluzy z kapturem czy bez, występowanie w ubiorze elementów militarnych, ozdób w postaci żyletek, preferowany kolor koszulki itp. Możemy oczywiście ekscytować się charakterystycznymi akcesoriami, zewnętrznymi atrybutami przynależności do subkultury - i bez wątpienia może to dostarczyć wielu interesujących obserwacji. Z pewnością owe „smaczki” pozwalają odróżnić przedstawicieli odmiennych grup, a więc dokonać (przynajmniej ogólnej) klasyfikacji, ale należy podkreślić, że nie wystarczają do zrozumienia ani światopoglądu (chociaż niekiedy go uwidaczniają) członków danej grupy ani też mechanizmów wchodzenia w dane środowisko.

Udział w subkulturze - wynik zaniedbań wychowawczych?


Skupienie się na zewnętrznych różnicach między członkami subkultur, a przedstawicielami tzw. normalnego społeczeństwa w dużym stopniu spłyca problem. Jeśli już bowiem mówić w ogóle o patologii, to nie jest nią na pewno niekonwencjonalny ubiór lub gust muzyczny.
Moim zdaniem, możemy mówić o zagrożeniu patologią, gdy mamy do czynienia z młodym człowiekiem pozbawionym konstruktywnych wzorców zachowania, akceptowalnych społecznie sposobów realizacji swoich potrzeb, umiejętności radzenia sobie z trudnymi i chaotycznymi emocjami towarzyszącymi dojrzewaniu, o niskim poczuciu własnej wartości, bez oparcia w systemie rodzinnym (czynniki ryzyka można by wymieniać jeszcze długo) - czyli nie posiadającym zasobów niezbędnych do ukształtowania się dojrzałej osobowości i przystosowania do pełnienia roli dorosłego.

Jeśli do tego dojdą wszystkie wspomniane wyżej zjawiska i przemiany charakterystyczne dla okresu adolescencji otrzymamy przepis (nieco ogólny, oczywiście) na patologię. Z tej perspektywy przynależność do grupy subkulturowej, nadużywanie alkoholu, zażywanie narkotyków, zachowania agresywne lub autodestrukcyjne są jedynie konsekwencją współoddziaływania owych czynników, stanowiąc objaw nieumiejętności i braku możliwości adolescenta w przystosowaniu się do wejścia w rolę dorosłego człowieka. Przez objaw rozumiem tu zjawisko wtórne, stanowiące alarmujący, bo najbardziej widoczny sygnał, ale w żadnym wypadku nie sedno sprawy.


Dziecko dorasta - wyzwanie dla rodziców i wychowawców


Jak więc widzimy, burzliwa specyfika okresu dorastania z jednej strony stanowi niepowtarzalną szansę rozwojową, z drugiej natomiast jest przyczyną ogromnego ryzyka. Najbardziej chyba charakterystyczne dla tego okresu jest uczucie bezradności. Przeżywa ją bardzo silnie pogubiony w swych emocjach, nowych potrzebach i dążeniach nastolatek, przed którym stoi trudne zadanie rozwojowe. Często towarzyszy ona także rodzicom, opiekunom i innym dorosłym, przed którymi stoi wyzwanie przekazania pozytywnych, społecznie akceptowalnych wzorców tak, aby były bardziej atrakcyjne od norm patologicznych. Nie bez przyczyny określa się adolescencję „trudnym wiekiem”.

Wagę i niebezpieczeństwa tego etapu rozwojowego podkreśla wielu autorów. "Odgrywa on równie istotną rolę, co narodziny (...) Nastolatek przechodzi przez okres przejściowy, o którym sam nic nie wie, a dla dorosłych, szczególnie dla rodziców, jest wielkim znakiem zapytania. Okres ten może być dłuższy lub krótszy, zależnie od tego jak widzą młodych dorośli oraz od granic, w jakich społeczeństwo pozwala im na odkrywanie świata. Rolą dorosłych jest wzbudzenie w młodych poczucia odpowiedzialności, które pozwoliłoby im uniknąć pozostania zapóźnionymi nastolatkami" (Dolto, 1995).

Wsparcie w zbudowaniu zdrowej hierarchii wartości


Młody człowiek musi samodzielnie przeżyć kryzys wieku dojrzewania. Zdaniem Eriksona, właśnie to, w jaki sposób ukształtuje się jego tożsamość decyduje o tym, jakie środowisko czy grupę wybierze i jakich norm będzie przestrzegał. Zadania obecnych w tym procesie dorosłych polegałyby w tym ujęciu na pomocy w tworzeniu u młodzieży właściwej hierarchii wartości, która decyduje o akceptacji jednych a odrzucaniu innych standardów.

Fromm mówi o tym w następujący sposób: "Jeśli chodzi o ogólny problem ludzkiej motywacji, to o ile potrzeba układu orientacji i oddania jest wspólna dla wszystkich ludzi, o tyle poszczególne treści systemów zaspokajających te potrzebę różnią się między sobą. Różnice te dotyczą wartości; dojrzała, produktywna, racjonalna osoba wybierze system, który pozwoli jej właśnie być dojrzałą, produktywną i racjonalną" (Fromm, 1996). Według Fromma, taka jednostka charakteryzuje się produktywną orientacją osobowości. Produktywność oznacza tu zdolność do używania swych predyspozycji oraz do realizacji potencjalnych możliwości i nieodłącznie kojarzy się z twórczością. Produktywność jest postawą, do której zdolna jest każda jednostka ludzka i oznacza generatywne, twórcze ustosunkowanie się do świata zewnętrznego.

Wnioski


Rolą osób dorosłych może być wsparcie, pomoc w zbudowaniu stabilnego poczucia własnej wartości, dostarczenie konstruktywnych, społecznie akceptowalnych i zdrowych sposobów osiągania celów życiowych, radzenia sobie z silnymi i trudnymi emocjami, rozwiązywania konfliktów, zaspokajania typowych dla wieku potrzeb i zapewnienie bezpiecznych ram do szukania własnych wzorców i rozwiązań oraz eksperymentowania z różnymi zachowaniami.
A to wymaga już od owych dorosłych umiejętności zrozumienia i zaakceptowania, że mimo swej charakterystyki owe zachowania, uczucia i potrzeby dojrzewających młodych ludzi są jak najbardziej prawidłowe, normalne, wcale nie „rodzą się w niedostępnej sferze psychiki” i mogą być zrozumiałe nawet dla „wykwalifikowanych znawców psychologii, socjologii i wielu innych dziedzin”.


Bibliografia:
1. Dolto, F.: "Nastolatki"; Wydawnictwo W. A. B., Warszawa, 1995.
2. Fromm, E.: "Niech się stanie człowiek"; PWN, Warszawa - Wrocław, 1996.
3. Hall, C. S., Lindzey, G.: “Teorie osobowości”; PWN, Warszawa, 1994.
4. Przetacznik – Gierowska, M., Włodarski, Z.: „Psychologia wychowawcza”; PWN, Warszawa, 1994.
5. Sęk, H.: „Społeczna psychologia kliniczna”; PWN, Warszawa, 1993.

przeczytaj cały artykuł ->

czwartek, 19 stycznia 2017

O niepełnosprawności i integracji na antenie Polskiego Radia Dzieciom



We wtorek 17 stycznia 2017 miałam przyjemność ponownie gościć na antenie Polskiego Radia Dzieciom w programie Strefa Rodzica, skierowanym do wszystkich zainteresowanych wychowaniem, zdrowiem, kulturą i innymi tematami ważnymi nie tylko dla rodziców.

Podczas audycji prowadzonej przez Mikołaja Foksa rozmawialiśmy o kwestiach dotyczących Niepełnosprawności i integracji - >

Dlaczego otwartość na osoby, które potrzebują naszej pomocy jest ważna? Co taki kontakt może nam dać? Jak się zachowywać w kontakcie z osobami niepełnosprawnymi? Czy niepełnosprawność to choroba?

Czy szkoły i zajęcia integracyjne to dobry sposób na połączenie dwóch światów? Jak być dobrym rodzicem lub przyjacielem dla osoby niepełnosprawnej? Jak powinna przebiegać integracja, aby mieć sens? Czy aktualne programy integracyjne spełniają swoją rolę? Podczas audycji staraliśmy się odpowiedzieć na te i inne ważne pytania.

Dobry Psycholog Warszawa na antenie Polskiego Radia Dzieciom
W studiu Polskiego Radia od lewej:
Joanna Konieczna, coach,
Elżbieta Grabarczyk, psycholog

W studiu wraz ze mną gościli: Joanna Konieczna, coach i trener oraz Andrzej Suchcicki ze Stowarzyszenia Bardziej Kochani.

Andrzej Suchcicki:
- "Spotkanie z niepełnosprawnością zdefiniowałbym co najmniej dwojako. Bo owszem, zdarzało mi się widywać osoby niepełnosprawne, natomiast prawdziwym spotkaniem z niepełnosprawnością był moment, gdy urodziła się Natalia, moja córka z zespołem Downa. I to było prawdziwe spotkanie: musiałem wobec tej niepełnosprawności zająć jakąś postawę, podjąć pewne decyzje i nauczyć się z tą niepełnosprawnością żyć. Wcześniejsze spotkania były raczej powierzchowne, związane raczej z ciekawością, nastawieniem badawczym, a nie przeżywające. To właściwe spotkanie rozpoczęło pewien proces. Nagle zacząłem widzieć osoby z różnymi niepełnosprawnościami, zacząłem dostrzegać tę społeczność i byłem zdziwiony, że do tej pory tego nie dostrzegałem. Natomiast bycie rodzicem, w moim przypadku ojcem dziecka niepełnosprawnego, zmienia w ogóle spojrzenie na to dziecko, na świat i na siebie (...)"

Joanna Konieczna:
- "Chodzi mi po głowie pytanie o to, po co są klasy integracyjne. Myślę, że po to, żeby za ileś tam lat taka audycja nie miała sensu, była niepotrzebna, bo będziemy wtedy te problemy doskonale rozumieć dzięki wspólnej pracy, wspólnemu życiu z osobami, które są inne, czy po prostu chore. Będziemy je traktować jak kolegów, normalnie. I za ileś tam lat będziemy to wszystko wiedzieć. Taka jest moja nadzieja i takie jest moje myślenie o dobrej szkole integracyjnej (...)"

Elżbieta Grabarczyk:
- "Oczekiwanie, że sam fakt, że osoby pełnosprawne i niepełnosprawne spotkają się w jednym pomieszczeniu coś zmieni, jest absolutnym nieporozumieniem. Samo przebywanie w jednym miejscu nie wpłynie na integrację dzieci pełnoprawnych i niepełnosprawnych. To, co mogłoby być pewnym rozwiązaniem, potwierdzonym zresztą eksperymentalnie przez wiele badań z zakresu psychologii społecznej, to zorganizowanie dzieciom aktywności polegającej na rozwiązaniu wspólnego problemu, przy którym niezbędne będzie współdziałanie. Dzieci, które pokonają dzięki współpracy jakąś trudność, przekonują się, że każdy członek grupy jest do czegoś potrzebny, bo wnosi do niej jakąś jakąś wartość, przyczynia się do osiągnięcia wspólnego celu. Sensowne jest więc takie zorganizowanie zajęć integracyjnych, aby dzieci mogły razem rozwiązywać ważne dla nich problemy i osiągać ważne cele (...)"

Chcesz dowiedzieć się więcej? Kliknij link i posłuchaj całej audycji:
Niepełnosprawność i integracja - >
przeczytaj cały artykuł ->

Blog

Etykiety

abcZdrowie adolescencja akceptacja aktualności altruizm Amelia Erhard Andre Gide Andrew Matthews Ann Landers Anthony Robbins Antoine de Saint-Exupéry artykuły asertywność Asimov autorytet Bartosz Zalewski Beata Pawlikowska Bennewicz Bettelheim bezpieczeństwo Brian Patten Budda bycie sobą Campbell Čapek Castaneda cel ciało cierpienie cierpliwość Clarissa Pinkola Estes cytaty Czabała Czubaszek David Lloyd George David Wallin de Mello decyzja depresja dezyderata dobro dobry psycholog warszawa dojrzałość dojrzewanie Dolan dopalacze dowcipy psychologiczne droga Durst działanie Dzień Kobiet egoizm Eichelberger Elif Shafak Elizabeth Kübler - Ross Emma Goldman emocje Eric Hoffer erotyzm Erskine Ewa Trzebińska Ferguson filmy Frank Herbert Frankl Freud Fromm Ghandi Goethe grupa grupa dla uzależnionych H. Jackson Brown Harold Taylor Hellinger Hemingway Hermann Hesse hierarchia wartości homofobia humor John E. Southard John Maxwell Joplin Jung Karol Juliusz Weber Katarzyna Miller kobieta Kołakowski komunikacja konformizm Konfucjusz ks. Jan Kaczkowski ks. Jan Twardowski Lao Tse Leo Christopher lęk Loesje Louis L. Hay Magdalena Tulli Mandela Marvin Gaye marzenia maska matka Max Ehrmann mądrość mechanizmy obronne Melody Beattie milczenie Milgram miłość modlitwa Mrożek nadzieja Nancy McWilliams nawyki Neale Donald Walsch nieświadomość niezależność oddech odpowiedzialność odwaga optymizm Osborne osobowość Perls poczucie wartości porada na poniedziałek porady online posłuszeństwo pośpiech pożegnanie praca Pratchett Proust przeszłość przyjaźń przypowieść psycholog warszawa psychologia społeczna psychoterapia warszawa pytania radość Ray Bradbury Redmoon refleksja Regina Brett relacja terapeutyczna relacje Rogers Rohn Rollo May rozwój równowaga Ryszard Kapuściński samotność Santorski sens Shannon L. Alder siła smutek spokój spotkanie stres Stuart Wilde subkultura superwizja szczęście Szymborska świadomość talent Thich Nhat Hanh tolerancja Tołstoj Torsten Krol tożsamość trzyczęściowy garnitur twórczość uzależnienia w mediach wartości wiedza wierność wolność wsparcie wybaczenie wybór wytrwałość Yalom zaufanie zdrowie psychiczne zdrowy egoizm Zimbardo złość zmiana zrozumienie związek życie życzenia